|
Na zes dagen strijd werd op 23 oktober
de laatste brug - die van Schoorbakke -
opgeblazen omdat Duitse machinegeweren elk
gebruik ervan onmogelijk maakten. Toen
besloten de Fransen de lang beloofde 42ste
Divisie (16de Corps) o.l.v. generaal
Grossetti toch maar naar het centrum van
de IJzerlinie te sturen. De plaatsen
Tervate, Stuivekenskerke en de
kasteelhoeve Vicogne werden tegen de
middag door de fel vechtende Duitsers op
het wijkende Belgische leger veroverd.
De Belgen trokken zich geleidelijk
terug achter een nieuwe linie die gevormd
werd door de Noordvaart, Beverdijk,
Reigersvliet en Oud-Stuivekenskerke. Omdat
de Duitsers al twee divisies (de 6de en
44ste) over de IJzer gebracht hadden,
dacht onze legerleiding er ernstig aan
weerstand te bieden vanaf het nog meer
westelijk gelegen kanaal van Lo
(Lovaart).
Opnieuw lag Diksmuide onder zwaar
kanonvuur en twee nachtelijke
verrassingsaanvallen konden door
man-tegen-man-gevechten afgeslagen worden.
Rondom Sint-Joris werd het 7de
Linieregiment al vijf dagen met granaten
van 210 mm en met machinegeweren
beschoten. Het kon er maar moeilijk stand
houden en werd door het 14de Linie
afgelost. Daarentegenwerd de situatie in
Nieuwpoort gunstiger. Franse soldaten
slaagden erin wat op te dringen in de
richting van Westende. Talrijke Duitse
krijgsgevangenen en twee machinegeweren
waren de buit van die operatie.
Alle Belgische divisies waren zwaar op
de proef gesteld en hadden ernstige
verliezen geleden. Zo telde het Eerste
Bataljon van het Tweede Karabiniers nog
slechts 6 officieren en 326 manschappen.
Tijdens de nacht werd gepoogd om met
allerlei uiteengeslagen compagnieën
nieuwe reserves op te bouwen.
Met dank aan :
- Jacques Bauwens - tekst
- Dirk Debacker - "Die Nobele
Rose”
|
