|
De vijandelijke activiteit tegen de
Eerste, Tweede en Vierde Divisie hernam op
de 29ste. Het was het voorspel van de
enorme inspanning die het hele leger van
de hertog van Würtemberg ‘s
anderendaags over een breed front zou
ondernemen en waarbij de keizer -sinds de
26ste in Tielt - zou toezien.
Na heel zware beschietingen trok
omstreeks 10 uur Duitse infanterie tussen
Booitshoeke en Pervijze ten aanval. Het
3de en 4de Linieregiment weerstonden hen
met succes en deden dit nog eens na de
middag. Omstreeks 17 uur droop de vijand
af. De omgeving van Diksmuide werd
vervolgens langdurig met kanonnen
bestookt.
Veurne - oktober 1914
De legerleiding, die een dramatische
afloop voorvoelde, besliste op 29 oktober
om alles op alles te zetten en op advies
van Cogge tóch van de
‘Overlaat van Veurne-Ambacht’
(Noordvaart, Beverdijkvaart) gebruik te
maken, hoewel die zich in het niemandsland
bevond. Met deze spuisluis kon een groter
debiet, 10 à 12 maal groter dan het
Oud-Veurnesas, aangevoerd worden.
Ongelukkig hadden drie Franse bataljons -
door Grossetti achtergelaten - geoordeeld
dat hun positie op de rechteroever te
riskant was en op eigen houtje waren ze op
26 oktober naar de andere oever getrokken.
Hierbij was ook de meest westelijke van de
vijf bruggen over het sluizencomplex
opgeblazen. Daarom moesten nu enkele
loopplanken de brug vervangen.
Om halfacht ‘s avonds trok de
Nieuwpoortenaar Hendrik Geeraert met
kapitein Umé en enkele manschappen
naar het niemandsland. Er moest gepoogd
worden om - in de korte periode dat het
zeewater en het binnenwater op hetzelfde
niveau stonden - de acht dubbele
schuifdeuren te openen. Bij enig
niveauverschil zouden de schotten door de
druk van het water klemvast in hun gleuven
blijven steken. Elke opening bedroeg 3,5
bij 2 m zodat in totaal 56m²
doorstroomopening voorhanden was. De
drempel van de spuisluis is vrij laag en
bedraagt Z+0,165 m zodat bij vloed een
grote hoeveelheid zeewater in de sloten
van het achterland binnendrong. Bij eb
werden de deuren gesloten en de volgende
drie nachten werd dit scenario
herhaald.
Met dank aan :
- Jacques Bauwens - tekst
- Dirk Debacker - "Die Nobele
Rose”
|
